Historia doktora Judyma - idealisty i nonkonformisty

Fot. Historia doktora Judyma - idealisty i nonkonformisty

Tomasz Judym  to główny bohater powieści "Ludzie bezdomni" Stefana Żeromskiego. Pochodzi z biednej rodziny. Z zawodu jest lekarzem, ukończył studia medyczne. Cechuje go altruizm, indywidualizm i dobre serce.

Wierzy  w pozytywistyczne idee. Podróżując, spotyka się z wszechogarniającym ubóstwem, a widok tragicznych warunków życia i zdrowia innych sprawia mu ogromne cierpienie. Będąc osobą nieobojętną na losy ludzi, posiadając zarazem odpowiednie cechy, postanawia pomóc innym. Doktor Judym to człowiek, pragnący działać dla dobra ogółu i buntujący się wobec porządku społecznego, ludzkiej krzywdzie i niesprawiedliwości. Dlatego też z całą pewnością można go nazwać idealistą i nonkonformistą. Swój zawód postrzega jako powołanie, misję, umożliwiającą walkę z nędzą najniższych warstw społecznych. Sam pochodzi z biednej rodziny, więc tym bardziej ma poczucie obowiązku pomocy tym ludziom.

 

Doskonale wie, w jak ciężkich warunkach mieszkają ludzie w miastach i na wsiach. Wygłasza więc przemówienie do innych medyków o stanie higieny, które traktuje jako możliwość przedstawienia programu walki o poprawę sytuacji najuboższych. Uważa, że to lekarze powinni wpłynąć na ukształtowanie nawyków higienicznych biednych, których należy leczyć bezpłatnie.


„My lekarze mamy wszelką władzę niszczenia suteren, uzdrowotnienia fabryk, mieszkań plugawych, przetrząśnięcia wszelkich krakowskich Kazimierzów, lubelskich dzielnic żydowskich. W naszej to jest mocy." W swoim przemówieniu oskarża lekarzy o leczenie ludzi bogatych: "Zamiast ująć w ręce ster życia, zamiast według praw nieomylnej nauki wznosić mur odgradzający życie od śmierci, wolimy doskonalić wygodę i ułatwiać życie bogacza, ażeby pospołu z nim dzielić okruchy zbytku. Lekarz dzisiejszy - to lekarz ludzi bogatych"

Zachęca lekarzy do zjednoczenia sił i podjęcia odpowiednich działań, jednak jego wystąpienie zostaje zlekceważone i uznane za zbyt idealistyczne, gdyż lekarze uważają, że działalność charytatywna to zjawisko sporadyczne i że nie posiadają owej władzy zmieniania świata. Tomaszowi nie udaje się wzbudzić refleksji, a jego przemówienie kończy się fiaskiem. Mimo tego nie poddaje się.

 

Bohater przyjmuje stanowisko pracy w zakładzie uzdrowiskowym i rozpoczyna tym samym swą działalność w Cisach – organizuje tam szpital dla okolicznej ludności. Podejmuje walkę z warunkami bytowymi chłopów, mieszkających w czworakach, upowszechnia zasady higieny wśród ubogich. Jego działania jednak spotykają się z niechęcią zarządu uzdrowiska, a tym samym przyczyniają się do konfliktu między nim a dyrektorem. Z tego też powodu ponosi kolejną klęskę i musi opuścić kurort.

Pomimo wcześniejszych porażek, mobilizuje swe siły do dalszego działania i nie rezygnuje z własnych ideałów. Wyjeżdza do Zagłębia, do Sosnowca, gdzie jego pobyt utwierdza go w wyborze drogi życiowej i dochowaniu wierności wartościom, które uważa za najważniejsze. Widząc ciężką pracę górników i wszechobecną nędzę, czuje się coraz bardziej przybity. Rezygnuje z prywatnego szczęścia, odrzucając miłość ukochanej kobiety - Joasi - i postanawia całkowicie poświęcić się pomocy biednym ludziom: „Ja muszę rozwalić te śmierdzące nory. Nie będę patrzał, jak żyją i umierają ci od cynku (...)Przecie to ja jestem za to wszystko odpowiedzialny! Ja jestem! (...)Jeżeli tego nie zrobię ja, lekarz, to któż to uczyni? Tego nikt...". „Muszę wyrzec się szczęścia. Muszę być sam jeden. Żeby obok mnie nikt nie był, nikt mię nie trzymał!".

 

Podsumowując: Tomasz Judym to bez wątpienia wielki idealista. Świadczy o tym jego postawa, a także zażarte dążenie do celu, jakim jest pomoc biednym. Mężczyzna wykazuje także postawę nonkonformistyczną. Nie boi się sprzeciwiać panującym zasadom, nie ulega naciskowi większości społeczeństwa. Mimo niepowodzeń kontynuuje swą misję. Jego poświęcenie i misja w życiu są godne pochwały. W dzisiejszym świecie raczej próżno szukać takich osób, jak bohater Tomasz Judym.

Podobne artykuły

Komentarze